پایان نامه با واژه های کلیدی استرس اکسیداتیو، اهداکننده، ابتلا به بیماری

A تنها در مورد HLA-A، HLA-B و HLA-DR صورت میگیرد برای تعیین هاپلوتایپهای HLA از دو روش سرولوژیک و ملکولی استفاده میشود. اساس روش سرولوژیک استفاده از سرم افرادی که از قبل در معرض HLAهای متفاوت قرار داشتهاند، به عنوان سرم استاندارد است و اساس روش ملکولی استفاده از تکنیک10 PCR است (Mahdi, 2013).
بررسی تطابق گروههای خونی ABO در گیرنده و دهنده پیوند ضروری و متداول است. در صورت وجود ناسازگاری در این زمینه هیچ شانسی برای بقاء پیوند وجود ندارد. در صورت عدم تطابق جزئی گروههای خونی از روشهای گوناگونی از جمله اندازهگیری میزان آنتیبادی، کاستن از میزان سلولهای B فعال و کاستن از میزان آنتیبادی سرمی استفاده میشود (Muramatsu et al, 2014).
گیرندگان پیوند از نظر وجود آنتیبادیهایی که از قبل به دلایل متفاوت از جمله انتقال خون، پیوندهای پیشین و بارداری در بدن آنها وجود دارند، غربال میشوند. استفاده از روشهای سیتوتوکسیک، فلوسایتومتری و سرولوژیک در این غربالگری معمول است که در تشخیص رد فوق حاد و حاد عروقی کاربرد دارند (Abbas et al, 2011). چنانچه آزمایشها بر علیه سرم افراد گوناگون انجام شود، ردیابی وجود آنتیبادی تولید شده از پیش و چنانچه بر علیه سرم اهداکننده خاص انجام شده باشد، سازگاری متقاطع گفته میشود (Qureshi, 1997).
سایر عوامل دخیل در رد پیوند شامل سن، جنس، نژاد، اعتیاد و سابقه بیماریهای پیشین در گیرنده و دهنده پیوند، توده بدنی و سابقه رد پیوند فرد گیرنده، زنده یا جسد بودن فرد اهداکننده پیوند و غیره است. مطالعات پیشین به خصوص در مورد پیوند کلیه حاکی از آناند که بهترین بازه سنی برای اهدا کنندگان بین بیست تا چهل سال و برای دریافت کنندگان بین چهل تا شصت سال است. احتمال رد پیوند در گیرندگان بالای هفتاد سال افزایش مییابد (Almasi Hashiani et al, 2011).
بر اساس مشاهدات، نژاد سفید پوست در مقایسه با آمریکاییهای آفریقایی تبار شانس بقاء پیوند بالاتری را نشان میدهند. از نظر جنسیت نیز موفقیت پیوند کلیه در مردان بالاتر است. پیوند از فرد زنده به خصوص خویشاوند نسبت به فرد مرگ مغزی نتایج بهتری را نشان میدهد.
چنانچه گیرنده آلوگرافت کلیه دچار دیابت، بیماریهای قلبی و عروقی به خصوص تصلب شرایین، سندرم گودپاسچر، هپاتیت و بیماریهای روانی باشد، فقط در صورت درمان، عمل پیوند انجام میگیرد. وجود HIV11 در فرد اهداکننده و گیرنده از موارد منع پیوند محسوب میشود. در صورتی که فرد گیرنده سابقه رد پیوند را در کارنامه خود داشته باشد، عمل پیوند با دقت بیشتری انجام میشود.
1-4-استرس اکسیداتیو
گونههای فعال اکسیژنی (ROS12) از جمله سوپراکسیدها، هیدروژن پراکسیدها و رادیکالهای هیدروکسیل به طور طبیعی در تمام ارگانیسمهای هوازی تولید شده و در تعادل با آنتیاکسیدانها قرار دارند. استرس اکسیداتیو زمانی اتفاق میافتد که این توازن حیاتی به دلیل کاهش آنتیاکسیدانها، افزایش ROSها و یا هر دو برهم خورد (Scandalios, 2002).
استرس اکسیداتیو در پاتوژنز بسیاری از بیماریها از جمله تصلب شرایین، فشار خون بالا، دیابت، بیماریهای ایسکمیک، و سرطان نقش دارد. به دلیل حمله رادیکالهای آزاد اکسیژن به مولکولهای زیستی مانند چربیها، پروتئینها و DNA استرس اکسیداتیو خطرناک محسوب میشود (Yoshikawa et al, 2002). در این شرایط تمامی ارگانیسمها با بالا بردن القاء تولید آنزیمهای آنتیاکسیدان دفاعی سعی بر سازگاری با شرایط و برقراری دوباره توازن را خواهند داشت (Scandalios, 2002). برای حفظ تعادل و جلوگیری از خطرات ناشی از ROSها، سلولها از دو مسیر دفاعی آنزیمی و غیرآنزیمی استفاده میکنند. مسیر غیرآنزیمی با استفاده از ویتامینهای C و E، گلوتاتیون، یوریکاسید، یوبیکوئینن، لیپوئیکاسید و کاروتینوئیدها و مسیر آنزیمی با عمل سوپراکسیددسموتازها، گلوتاتیون پراکسیدازها، کوئینوناکسیدوردوکتازها، کاتالاز، میلوپراکسیداز و غیره عمل میکنند.
1-5-گلوتاتیون پراکسیداز 1 (GPX1)
گلوتاتیون پراکسیدازها خانوادهای آنزیمی با فعالیت پراکسیدازی هستند که نقش اصلی آنها محافظت ارگانیسمها در برابر استرسهای اکسیداتیو است. این خانواده دارای هشت ایزومر است که به ترتیب با اعداد یک تا هشت نامگذاری میشوند (GPX1-8). ژن گلوتاتیون پراکسیداز یک انسانی (hGPX1) یکی از اعضای این خانواده است. این ژن در موقعیت کروموزومی3p21.31 قرار گرفته و طول آن kb 424/1 (49394609 – 49396033) است. از روی این ژن دو ایزوفرم mRNA متفاوت کد میشوند ( nextprot association nom: NX_ P07203) ( et al, 2000 Ratnasinghe ). ایزوفرم یک دارای یک اینترون و دو اگزون است که چند شکلی مورد مطالعه بر روی اگزون دوم آن قرار دارد.
ژن گلوتاتیون پراکسیداز1 یکی از مهمترین آنزیمهای آنتیاکسیدان درون سلولی را کد میکند که در سیتوزول، میتوکندری و بعضا پروکسیزوم یافت میشود. عملکرد این آنزیم سمزدایی پراکسید هیدروژن و کاهش اثرات مضر آن در بدن است. آنزیم GPX1 در بسیاری از شرایط فیزیولوژیک از کاتالاز موثرتر عمل میکند. این پروتئین از معدود پروتئینهای مهرهداران عالی است که حاوی سلنیوم به فرم سلنیوسیستئین در جایگاه فعال خود است ( Lubos et al, 2011وRatnasinghe et al, 2000 ).
واکنش اصلی کاتالیز شده توسط گلوتاتیونپراکسیداز به شکل زیر است:
2GSH + H2O2 → GS–SG + 2H2O
در این واکنش با تبدیل دو گلوتاتیون احیاء به گلوتاتیون دیسولفید با واسطه گلوتاتیونپراکسیداز، H2O2 سمزدایی میشود. سلنیوم حاضر در جایگاه فعال آنزیم در ابتدا در واکنش با پراکسیدهیدروژن اکسید شده، سپس آنزیم با گلوتاتیون اول وارد واکنش میشود و یک ملکول آب و GS-SER تولید میکند. در نهایت با ورود گلوتاتیون دوم GS-GS تشکیل شده و آنزیم بازیافت میشود.
RSeH + H2O2 → RSeOH + H2O
RSeOH + GSH → GS-SeR + H2O
GS-SeR + GSH → GS-SG + RSeH
گلوتاتیون اکسید شده سرانجام توسط واکنش زیر و با فعالیت آنزیم گلوتاتیون ردوکتاز احیا میشود:
GS–SG + NADPH + H+ → 2 GSH + NADP+
فعالیت آنزیمی گلوتاتیون پراکسیداز یک تحت تاثیر جایگزینی نوکلئوتید T به جای نوکلئوتید C در موقعیت کدون 198 (rs1050450) این ژن کاهش مییابد. در این چند شکلی اسید آمینه لوسین جایگزین پرولین میشود (Lubos et al, 2011). مطالعات بسیاری رابطه این چند شکلی با احتمال ابتلا به انواع مختلفی از بیماریها را نشان میدهند (Ratnasinghe et al, 2000 و et al, 1988 Nève).
شکل 1-1- ساختار ژنتیکی گلوتاتیونپراکسیداز یک و چند شکلی ژنتیکی GPX1pro198leu
1-6- سوپراکسیددسموتاز1 (SOD1)
سوپراکسیددسموتاز خانوادهای آنزیمی است که به عنوان اولین و مهمترین سد دفاع آنتیاکسیدانی در برابر ROSها شناخته میشود. تا کنون سه ایزوفرم از این آنزیم در پستانداران شناسایی شده است، SOD1 یا Cu/Zn-SOD13 ، SOD2 یا 14 Mn-SOD و 15SOD3 یا EC-SOD. SOD1 برخلاف SOD2 و SOD3 دایمر است و در سیتوپلاسم فعالیت میکند (Kim C H, 2013). ژن سوپراکسید دسموتاز یک یا کوپر/ زینک سوپراکسید دسموتاز با طول kb 309/9 ( 31668930 – 31659621) دارای پنج اگزون و چهار اینترون است که در موقعیت کروموزومی 21q22.11 قرار گرفتهاست (genetic home reference/gene/SOD1) (Kase et al, 2012).
آنزیم کوپر/زینک سوپراکسید دسموتاز یک آنزیم عمدتا سیتوزولی است که مسئول سمزدایی گونههای فعال اکسیژن طبق واکنش زیر است:
M(n+1)+-SOD + O2− → Mn+-SOD + O2
Mn+-SOD + O2− + 2H+ → M(n+1)+-SOD + H2O2
این آنزیم که حاوی مس و روی است که در فرم اکسید شدهی خود با یک یون سوپراکسید واکنش داده و اکسیژن تولید میکند. سپس فرم احیا ایجاد شده با سوپراکسید دوم وارد واکنش شده و هیدروژن پراکسید تولید میکند. پس از آن آنزیم دوباره بازیافت شده و به فرم اکسید درمیآید. در این واکنش M میتواند نیکل، آهن، منگنز یا مس باشد.
در صورت ایجاد جهش در ساختار این ژن و یا عدم تا شدن صحیح پروتئین آن، در مسیر سمزدایی اختلال ایجاد میشود. در همین راستا جایگزینی نوکلئوتید حاوی گوانین در جایگاه 251 (rs2070424) در اینترون سه این ژن به جای نوکلئوتید حاوی آدنین میتواند احتمال ابتلا به برخی بیماریها را افزایش دهد Zhang et al, 2011) و et al, 2009 Seetharaman).
rs2070424
شکل 1-2- ساختار ژنتیکی سوپراکسید دسموتاز یک و چندشکلی SOD1 A251G
1-7- هدف
استرس اکسیداتیو فرآیندی است که با افزایش در گونههای فعال اکسیژنی و یا کاهش فعالیت آنتیاکسیدانها شناخته میشود. تجمع گونههای فعال اکسیژنی (ROS) نقش مهمی در ایجاد بسیاری از بیماریها از جمله انواع سرطان، دیابت، آلزایمر، بیماریهای قلبی (16CVD)، بیماری مزمن کلیوی 17(CKD) و ALS18 ایفا میکند. آنزیمهای گلوتاتیون پراکسیداز و سوپراکسید دسموتاز از جمله آنزیمهایی هستند که در جهت سمزدایی و غیر فعالکردن این ترکیبات عمل میکنند (Crawford et al, 2011، Crawford et al, 2012 وKase et al, 2012). در این مطالعه بر آن شدیم تا ارتباط چند شکلیهای pro198leu ژن گلوتاتیون پر اکسیداز یک و A251G ژن سوپراکسید دسموتاز یک با خطر رد حاد در بیماران دریافت کننده پیوند کلیه را مورد بررسی قرار دهیم.
1-8- فرضیه
ژن GPX1 pro198leu:
ژنوتیپهای TT و TC نسبت به ژنوتیپ CC در چند شکلی GPX1 pro198leu خطر رد حاد پیوند کلیه را افزایش میدهند.
با افزایش آلل T در چند شکلی GPX1 pro198leu خطر رد حاد پیوند کلیه افزایش مییابد.
ژن SOD1 A251G:
ژنوتیپهای GG و AG نسبت به ژتوتیپ AA در چند شکلی SOD1 A251G خطر رد حاد پیوند کلیه را افزایش میدهند.
با افزایش آلل G در چند شکلی SOD1 A251G خطر رد حاد پیوند کلیه افزایش مییابد.
فصل دوم
مروری بر تحقیقات انجام شده
2-1- مطالعات انجام شده بر روی چند شکلی GPX1 pro198leu و ارتباط آن با بیماریهای گوناگون
در مطالعهای که توسط Ye و همکارانش در سال 2013 انجام شد، رابطه دوازده چند شکلی ژنهای متفاوت از جمله GPX1 pro198leu با بیماریهای کرونری قلب مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این متاآنالیز ارتباط چند شکلیC/T GPX1با استعداد ابتلا به بیماری عروق کرونری قلب (CHD)19 در جمعیت چین و هند را با OR برابر 61/1 برای آلل T تایید میکند (Ye et al, 2013).
پژوهشی در سال 2013 توسط Huang و همکارانش در تبت بر روی ارتباط چندشکلیهای متفاوت از ژنهای سلنوپروتئین با20 KBD و غلظت سرمی سلنیوم/ید انجام شد. نتایج نشان میدهند که هاپلوتایپهای TCC، TTC، TTT از سه چندشکلی GPX1 با rs1050450، rs1800668 و rs3811699 ارتباط معناداری با KBD دارند. علاوه بر این، چندشکلی ژنGPX1 (rs1050450) ممکن است به طور قابل توجهی با غلظت ید در تبتیها ارتباط داشته باشد (Huang et al, 2013).
Hong و همکارانش در سال 2013، چندشکلی ژن GPX1 (rs1050450) و احتمال خطر ابتلا به سرطان را در متاآنالیزی مورد بررسی قرار دادند. نتایج این مطالعه ارتباط قابل توجهی از چندشکلی مورد بررسی در این ژن با خطر ابتلا به سرطان را نشان نمیدهد (Hong et al, 2013).
در سال 2014 مطالعهای توسط Oskinaو همکارانش در ناحیه سیبری روسیه بر روی چندشکلیGPX1 pro198leu و ارتباط آن با سرطان پروستات صورت گرفت. در این مطالعه ارتباط معناداری مشاهده نشد

Author: y7oozita

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *